.::TIKTAK::.

Jakie cechy Cezarego Baryki upodabniają go do bohaterów innych utworów Stefana Żeromskiego.

Pisarstwo Stefana Żeromskiego wyrosło z typowo polskich doświadczeń, dlatego porównywano jego rolę z tą, jaką odgrywali Mickiewicz i Słowacki. Poeta w swej twórczości umiejętnie połączył idee dwóch prądów umysłowych: romantyzmu i pozytywizmu. Przez wszystkie utwory Żeromskiego przewijają się przejmujące obrazy nędzy chłopskiej i robotniczej. Z ogromnym zaangażowaniem pisarz protestuje przeciw krzywdzie najuboższych. Jemu samemu bieda nie była obca nie zawsze miał na chleb i musiał podróżować najpierw, aby zarobić na życie, a później dla zdrowia przenosił się do leczniczych miejscowości. W czasie podróży za "chlebem" Żeromski poznawał biedę i niższych warstw społecznych i ich wykorzystywanie przez posiadaczy majtków. W tym czasie utwierdzał się w nim bunt przeciwko niesprawiedliwości wobec słabszych i biedniejszych ludzi klasy chłopskiej i robotniczej. Jemu samemu dzięki talentowi pisarskiemu udało się odbić od dna, ale tematu biedy i ucisku biednych nie porzu! cił. Wręcz przeciwnie w całości poświęcił się pisarstwu. Chociaż nie zawsze zbierał za swoje utwory laury, niektóre z nich były ostro krytykowane jak np.: "Przedwiośnie". Żeromski w swoich utworach lubił ukazywać bohaterów dynamicznych, zmieniali się oni wraz z biegiem wydarzeń i pod ich wpływem. Narrator jest wszechwiedzący, zna myśli i uczucia bohaterów, jest w stanie przewidzieć dalsze losy poszczególnych postaci. Główny bohater w jakimkolwiek utworze Żeromskiego jest na swój sposób bezdomny, nieraz ta bezdomność jest brakiem ojczyzny, a związane to było z okupacją Polski przez kraje zaborcze. Równie często główna postać wywodziła się z niskiej warstwy społecznej takiej jak chłopi czy ubodzy robotnicy. Pierwszym bohaterem, do którego można porównać Cezarego Barykę jest Marcin Borowicza "Syzyfowych prac". Baryka jak i Borowicz jest bohaterem dynamicznym i zmienia swe poglądy wraz z biegiem wydarzeń. Obaj mają dobry start w życiu kochających rodziców i pieniądze na swoje potrzeby. Również obu ponoszą ideały głoszone przez innych, ale jak każde zauroczenie i u nich przemija to dość szybko przy zetknięciu się ideałów z życiem codziennym. Wszystko okazuje się tylko nic nie wartą śpiewką, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Uświadomienie tego jest szokiem dla każdego bohatera, tym większym, że nie wszystkie popełnione błędy da się naprawić. Jednak w obu przypadkach postacie te powracają do realiów życia codziennego. Drugim bohaterem podobnym do Baryki jest Winryh z noweli "Rozdziobią nas kruki wrony". Obaj bohaterowie ulegają hasłom rewolucyjnym, z tą różnicą, że Winryh walczy o niepodległość swego kraju, a Baryka o wolność ludzi na całym świecie. O obaj zostają w pewnym momencie życia uwolnieni od swojej udręki. Winryh zostaje zabity podczas transportu broni dla powstańców. Do Baryki przyjeżdża ojciec w trakcie, gdy ten jest zmuszany do grzebania trupów, ociec ratuje go od haniebnego zajęcia. Baryka również jest podobny do Judyma głównego bohatera książki pt.: "Ludzie bezdomni". Obaj mają wielkie idee ratowania świata Cezary oddaje nawet majątek domowy w imię idei rewolucyjnych, które bardzo silnie zawładnęły jego sercem. Podobnie jak Judym wyrzeka się szczęśliwego życia i łączy się z socjalistami. Dopiero konfrontacja tego, co oni mówili z bezpośrednim działaniem spowodowała, że zauważył niedojrzałość klasy robotniczej, aby stanąć na czele narodu. Kolejnym bohaterem podobnym do Cezarego jest doktor Paweł Obarecki z "Siłaczki", który jak wszystkie główne postacie utworów wyrusza w życie z wielkimi ideałami naprawy świata. Jednak jak zawsze ideały mają niewiele wspólnego z rzeczywistością, tak było i w tym przypadku. Doktor Obarecki dość szybko zaczął żyć jak dorobkiewicz, a swój błąd zauważył dopiero po spotkaniu z miłością swoich lat szkolnych, lecz wtedy było już za późno na naprawę tego błędu. Cezary Baryka jako postać literacka ma wiele funkcji do spełnienia: jest reprezentantem młodego pokolenia, jest komentatorem zjawisk społecznych, politycznych, socjologicznych, rozgrywających się z jego udziałem. Jest także postacią symboliczną, poszukującą swego miejsca w świecie, wobec nieprzewidywalności procesów historycznych. Dzieje Baryki to również głos w dyskusji nad zagadnieniem rewolucji, nad fenomenem komunizmu z jego pięknymi ideałami i tragicznie wypaczoną realizacją. Rewolucja- jej rachunek zysków i strat, jej wpływ na psychikę jednostki ludzkiej to także ważne dla Żeromskiego. Tragicznym w swej wymowie było uchwycenie na kartkach książki konfrontacji pomiędzy szczytnymi ideałami, a rzeczywistością. Żeromski uważał, że Polsce po odzyskaniu niepodległości potrzebne były nowe wzorce postaw, potrzebna była refleksja, że teraz pracujemy i myślimy dla siebie. Jak wykazałem powyżej na tych kilku przykładach wszystkich bohaterów utworów Żeromskiego łączą podobne cechy a jest to: dynamizm postaci w trakcie akcji utworu, wiara w różne ideały, próba naprawy świata itp. Krótko rzecz ujmując Żeromski koncentrował się na tematach krzywdy ludzkiej i niepodległości Polski.

--------------------------------------

<<< Wstecz